Anne babalar çocuklarını anaokuluna götürdüklerinde neredeyse onunla birlikte içeri girip yanında kalacakmış gibi beraberliklerini sürdürürler ilkokul yaşlarına geldiğinde onu okulda ziyarete gelir öğretmenle konuşur Veli toplantılarına katılırlar lise çağında ise okula hiç gelmezler süreç içinde çocuktan uzaklaşma ilgi ve dikkati azaltma beraberliği seyretme söz konusudur halbuki gençlerle ilişki ve iletişimin daha sorumlu ilerlediği mevcut durumumuzdaki hatalardan biri budur çocuklarla ilişki ve iletişim gençlere nispetle daha problemsiz ilerleyebilmektedir.
Çocuğun ilk öğretmeni ebeveyni ikincisi sosyal çevresi 3 suda okuludur ve çocuğu geldiği hale bu 3 enstrüman getirmektedir ancak 1 etken ve en etkilisi anne babadır
Gençlerle iletişim kurmak için önce konuşmak mı dinlemek dinleyemezsek konuşamayız karşıdaki kişiyi bütün varlığıyla dinlemek ve iyi bir dinleyici bulamayan da hikayesini anlatmak istemez zaten söylediğini bizden önce kendi duymaktadır bir genç saçmalamaya başladıysa bir şey söyleyince hemen düzeltme telaşına bu sebeple girmemeliyiz az söylemeliyiz çok anlayacaklardır
Gençler de çalışan bir grupla tecrübe paylaşımı için buluştuğumuz bir keresinde söze başlarken öncelikle meclisteki herkesin kendilerini tanıtmalarını istemiştim söz aldıktan sonra her biri doğduğu yeri bitirdiği okul yaptığı işlerin sıraladı ve söz bitti elde sadece biyografi bilgi vardı bu bir insanla ilgili hiçbir işimize yaramaz birinin mezun olduğu okulun hangisi olduğunu öğrendik diyelim o okuldan birçok insan mezundur ama sen nasıl birisin bu sorunun cevabı biyografi bilgiyi vermez dolayısıyla o kişi hakkında hiçbir şey öğrenmiş olmayız