- Merhametli Cevherciğim! Ah, ne için kendini bu hale koydun. Ben sana ne yaptım ki benim yolumda hayatını feda ettin?
Cevher edebi sessizliğe boyun eğmeye başlamış bir sesle:
_ Çünkü seni seviyorum... Zararı yok... İlk gördüğüm zaman senin gözlerin kalbimde ölümcül yaralar açmıştı... Zaten yaşamazdım...
Zavallı hafıza! Günden güne yok olduğunu hissettiğimiz vücut denilen şu toprak yığıntısının üzerinde durmadan sonsuzluk için çalışır durur... Hüzünlü bir bakışı senelerce muhafaza eder... Bir sözü, bir tebessümü yıllarca saklar... Etrafından baş döndürücü bir hızla geçen bütün hatıra ve tesirleri hemen tutmaya çalışır.