Fatma Bilgin
@Fatmabilgin58
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·196 syf.·
15 günde okudu
·Okunma: 21 Aralık 2025 19:11
·2025 45. kitabı
“Değer, insanın bakışında başlıyor. Değer, insanın bakışına bakıyor. Bakışı elmas insanın.”
“Güneşi Uyandıralım” derken demek istiyor ki Vasconcelos: Güneş seni uyandırmasın, sen güneşten önce uyan, sen güneşi uyandır. Gündoğumu, göklerde olup bitenlerin senin için, evet senin için olduğunu görebileceğin en çarpıcı olaydır. Milyarlarca yıldızdan biri nazikçe senin retinana yaklaştırılıyor. Sevdiklerinin yüzündeki tatlı kızıllığa dönüşüyor, kirpik uçlarına gölge düşürüyor. Bu yıldızdan anla ki, hepsi senin için yıldızların!
Önce portakal rengi bir yuvarlak ufuktan başını uzatır; derken göğün laciverdi yavaş yavaş maviye doğru açılır, bulutlar pembelleşir, ufuk kızılın her tonuyla titreşir. Sonunda her şeyin yüzüne renk gelir; anlamlı biçimler, güzel yüzler gün yüzüne çıkar. Güneş doğduktan sonra, hep alıştığın o gündüz hâli hükmetmeye başlar. Güneşi uyandıran sen değilsen, her gün gördüğün için olağan sandığın yer ve gök arasındakilerin sana özel olduğuna inanamayacaksın!
Bir ‘bakış açısı’ denemesi…
"Işık, dünyayı görmemizi sağlar. Ama insana sadece görmek yetmez; anlamaya da ihtiyacı var insanın. Anlamlandırdığı yerde olmak ister insan. Anlamlı bulunduğu yerde rahatlar. Anlam bulmak, en rahat koltuktan daha rahatlatıcı.
Anlamak, gördüğümüz şeyle aynı “an”da var olmak demek. Eskiyip unutulmuş ama anlamı hâlâ güncel bir kelimede çınlar “an”lama’nın kök anlamı: “Hâldaş olmak!” yani aynı anda aynı hâlde olmak. İşte bu olma hâli, ben ve öteki ayrımını siler. Aynı ipe dizer başka başka insanları. Anlaşılma ihtiyacımız ipe dizilerek karşılanır."
“İnsanlar hiçbir zaman düşünüp taşınıp gideceği yolu öyle seçen varlıklar olmamışlardır. Çoğunlukla kendilerini bir anda yanlış arazilerde bulurlar.”
