Fatma Çavuşoğlu
@Fatmacavusoglu
RİZELİ
Galatasaray aşığı
Evli ve bir ergen annesi
Kendi dünyasında başrol oyuncusu
Şu anda okuduğu kitap
Bir Çaydan Fazlası
Çay Kitabı ilk bakışta insana “Çay işte, ne anlatacak ki?” dedirtiyor. Oysa kitap, çayı sadece bir araç olarak kullanıyor; asıl anlattığı şey hayatın kendisi.
Okakura Kakuzo çayı öyle bir yerden ele alıyor ki, sıradan bir içecek olmaktan çıkarıp bir yaşam felsefesine dönüştürüyor. “Çaycılık, kusurlu olanı kabullenme sanatıdır” derken, hayatın mükemmel olmak zorunda olmadığını hatırlatıyor. Kusurların da en az kusursuzluk kadar anlamlı olduğunu gösteriyor. Keşke kusurlarımızı da kabul edebilsek şu hayatta.
Bir başka yerde “Sadelik, gerçek zarafetin özüdür” diyerek, gösterişten uzak bir estetik anlayışını savunuyor. Abartıdan arınmış, doğal ve sade olanın aslında en değerli olduğunu vurguluyor. Çünkü çoğu zaman en huzurlu anlar, en basit olanlardır. Gelsin birde şimdiye baksın bakalım abartı olmadan yaşayan varmı acaba?
Kitap boyunca tekrar eden temel düşünce hayatın karmaşası içinde küçük şeylerde huzur bulabilmek. Büyük hedeflerin peşinde koşarken, çoğu zaman gözden kaçırdığımız o küçük ama kıymetli anlara dikkat çekiyor. Çay da bu noktada bir sembole dönüşüyor; basit bir çay içme anı bile farkındalıkla yaşandığında anlam kazanıyor. Günlük hayatın hızına o kadar kapılmış durumdayız ki. Pek çok şeyi olduğu gibi çayı da çoğu zaman fark etmeden tüketiyoruz. Oysa kitap, yavaşlamayı ve yapılan her şeyi gerçekten hissederek yaşamayı öneriyor. Kemal Sunal’ın bir filminde (Atla Gel Şaban) “Martılar martılar” diye yazdığı ciklet yazıları aklıma geldi. Geçim derdinden hayatın zevkine mi varıyoruz.:)
İlerleyen bölümlerde estetik anlayışı derinleşiyor. Güzelliğin kusursuzlukta değil, küçük eksiklerde saklı olduğunu söylüyor. Her şeyin mükemmel olması gerekmediğini hatırlatarak, daha gerçekçi ve insani bir bakış açısı sunuyor. Mükemmelliği takıntı haline getirenler anlayabilir mi1000Kitap
βü₰ˇⱤ₳ kesinlikle. Bi kahve?
Çay Kitabı ilk bakışta insana “Çay işte, ne anlatacak ki?” dedirtiyor. Oysa kitap, çayı sadece bir araç olarak kullanıyor; asıl anlattığı şey hayatın kendisi.
Okakura Kakuzo çayı öyle bir yerden ele alıyor ki, sıradan bir içecek olmaktan çıkarıp bir yaşam felsefesine dönüştürüyor. “Çaycılık, kusurlu olanı kabullenme sanatıdır” derken, hayatın mükemmel olmak zorunda olmadığını hatırlatıyor. Kusurların da en az kusursuzluk kadar anlamlı olduğunu gösteriyor. Keşke kusurlarımızı da kabul edebilsek şu hayatta.
Bir başka yerde “Sadelik, gerçek zarafetin özüdür” diyerek, gösterişten uzak bir estetik anlayışını savunuyor. Abartıdan arınmış, doğal ve sade olanın aslında en değerli olduğunu vurguluyor. Çünkü çoğu zaman en huzurlu anlar, en basit olanlardır. Gelsin birde şimdiye baksın bakalım abartı olmadan yaşayan varmı acaba?
Kitap boyunca tekrar eden temel düşünce hayatın karmaşası içinde küçük şeylerde huzur bulabilmek. Büyük hedeflerin peşinde koşarken, çoğu zaman gözden kaçırdığımız o küçük ama kıymetli anlara dikkat çekiyor. Çay da bu noktada bir sembole dönüşüyor; basit bir çay içme anı bile farkındalıkla yaşandığında anlam kazanıyor. Günlük hayatın hızına o kadar kapılmış durumdayız ki. Pek çok şeyi olduğu gibi çayı da çoğu zaman fark etmeden tüketiyoruz. Oysa kitap, yavaşlamayı ve yapılan her şeyi gerçekten hissederek yaşamayı öneriyor. Kemal Sunal’ın bir filminde (Atla Gel Şaban) “Martılar martılar” diye yazdığı ciklet yazıları aklıma geldi. Geçim derdinden hayatın zevkine mi varıyoruz.:)
İlerleyen bölümlerde estetik anlayışı derinleşiyor. Güzelliğin kusursuzlukta değil, küçük eksiklerde saklı olduğunu söylüyor. Her şeyin mükemmel olması gerekmediğini hatırlatarak, daha gerçekçi ve insani bir bakış açısı sunuyor. Mükemmelliği takıntı haline getirenler anlayabilir miFatma Çavuşoğlu isimli okura yanıt verildi
Fatma Çavuşoğlu
βü₰ˇⱤ₳ kesinlikle. Bi kahve?
Bir Çaydan FazlasıÇay Kitabı ilk bakışta insana “Çay işte, ne anlatacak ki?” dedirtiyor. Oysa kitap, çayı sadece bir araç olarak kullanıyor; asıl anlattığı şey hayatın kendisi.
Okakura Kakuzo çayı öyle bir yerden ele alıyor ki, sıradan bir içecek olmaktan çıkarıp bir yaşam felsefesine dönüştürüyor. “Çaycılık, kusurlu olanı kabullenme sanatıdır” derken, hayatın mükemmel olmak zorunda olmadığını hatırlatıyor. Kusurların da en az kusursuzluk kadar anlamlı olduğunu gösteriyor. Keşke kusurlarımızı da kabul edebilsek şu hayatta.
Bir başka yerde “Sadelik, gerçek zarafetin özüdür” diyerek, gösterişten uzak bir estetik anlayışını savunuyor. Abartıdan arınmış, doğal ve sade olanın aslında en değerli olduğunu vurguluyor. Çünkü çoğu zaman en huzurlu anlar, en basit olanlardır. Gelsin birde şimdiye baksın bakalım abartı olmadan yaşayan varmı acaba?
Kitap boyunca tekrar eden temel düşünce hayatın karmaşası içinde küçük şeylerde huzur bulabilmek. Büyük hedeflerin peşinde koşarken, çoğu zaman gözden kaçırdığımız o küçük ama kıymetli anlara dikkat çekiyor. Çay da bu noktada bir sembole dönüşüyor; basit bir çay içme anı bile farkındalıkla yaşandığında anlam kazanıyor. Günlük hayatın hızına o kadar kapılmış durumdayız ki. Pek çok şeyi olduğu gibi çayı da çoğu zaman fark etmeden tüketiyoruz. Oysa kitap, yavaşlamayı ve yapılan her şeyi gerçekten hissederek yaşamayı öneriyor. Kemal Sunal’ın bir filminde (Atla Gel Şaban) “Martılar martılar” diye yazdığı ciklet yazıları aklıma geldi. Geçim derdinden hayatın zevkine mi varıyoruz.:)
İlerleyen bölümlerde estetik anlayışı derinleşiyor. Güzelliğin kusursuzlukta değil, küçük eksiklerde saklı olduğunu söylüyor. Her şeyin mükemmel olması gerekmediğini hatırlatarak, daha gerçekçi ve insani bir bakış açısı sunuyor. Mükemmelliği takıntı haline getirenler anlayabilir mi1000Kitap
Çay Kitabı ilk bakışta insana “Çay işte, ne anlatacak ki?” dedirtiyor. Oysa kitap, çayı sadece bir araç olarak kullanıyor; asıl anlattığı şey hayatın kendisi.
Okakura Kakuzo çayı öyle bir yerden ele alıyor ki, sıradan bir içecek olmaktan çıkarıp bir yaşam felsefesine dönüştürüyor. “Çaycılık, kusurlu olanı kabullenme sanatıdır” derken, hayatın mükemmel olmak zorunda olmadığını hatırlatıyor. Kusurların da en az kusursuzluk kadar anlamlı olduğunu gösteriyor. Keşke kusurlarımızı da kabul edebilsek şu hayatta.
Bir başka yerde “Sadelik, gerçek zarafetin özüdür” diyerek, gösterişten uzak bir estetik anlayışını savunuyor. Abartıdan arınmış, doğal ve sade olanın aslında en değerli olduğunu vurguluyor. Çünkü çoğu zaman en huzurlu anlar, en basit olanlardır. Gelsin birde şimdiye baksın bakalım abartı olmadan yaşayan varmı acaba?
Kitap boyunca tekrar eden temel düşünce hayatın karmaşası içinde küçük şeylerde huzur bulabilmek. Büyük hedeflerin peşinde koşarken, çoğu zaman gözden kaçırdığımız o küçük ama kıymetli anlara dikkat çekiyor. Çay da bu noktada bir sembole dönüşüyor; basit bir çay içme anı bile farkındalıkla yaşandığında anlam kazanıyor. Günlük hayatın hızına o kadar kapılmış durumdayız ki. Pek çok şeyi olduğu gibi çayı da çoğu zaman fark etmeden tüketiyoruz. Oysa kitap, yavaşlamayı ve yapılan her şeyi gerçekten hissederek yaşamayı öneriyor. Kemal Sunal’ın bir filminde (Atla Gel Şaban) “Martılar martılar” diye yazdığı ciklet yazıları aklıma geldi. Geçim derdinden hayatın zevkine mi varıyoruz.:)
İlerleyen bölümlerde estetik anlayışı derinleşiyor. Güzelliğin kusursuzlukta değil, küçük eksiklerde saklı olduğunu söylüyor. Her şeyin mükemmel olması gerekmediğini hatırlatarak, daha gerçekçi ve insani bir bakış açısı sunuyor. Mükemmelliği takıntı haline getirenler anlayabilir miFatma Çavuşoğlu
Bence hayatı olduğumuz ortama göre yaşıyoruz. Alelade bir ortamda hızlı ve farkında olmadan ama sevdiklerimizle ve sevdiğimiz ortamlarda sakin ve bilinçli yaşıyoruz.
Ve bir maceranın daha sonuna geldik. Okurken zorlandığım başlayanlar neden bitiremiyor okuduğum her satırları iki kere üç kere okurken anladım. İlk ikiyüz sayfa cidden okurken sabır istiyor ama ikiyüzden sonrası hadi canım dedirtiyor. Evet bir avrupa ülkesinin siyasi tarihine şahitlik ettik. Diktatörlük zalimlik ne demek çok farklı bir dille anlatıldı ve anlamış olduk.
Ben hala Winston'a yapılan o kadar işkencenin bir amaca dayanmadığının tarafındayım. Sen zaten düşüncelerine güvenmediğin insanın işkence ile istediğin kıvama geldiğini düşündün sevgili o'Brien ama ben insan yedisinde neyse yetmişinde de odur atasözü ile sana cevap veriyorum.. Bende cevaplanmamış sorular var mesela ;
Winston un fikirlerimin değiştiğine nasıl emin oldun
Julia ile Winston karşılaştığında keşke geçmişi biraz konuşsalardı da ikisi aynı duygularımı yaşamış anlasaydık. Havada kalan bir kaç konu. Büyük birader gerçekte var mı yok tıpki hayali siyasilerin gibi var olup olmadığını bilmediğimiz gibi. Her ülkenin utanuşası tarafları var okuduk anladık. Kitabı tavsiye edermiyim bence etmem....
Son sözüm ey Avrupa anlatıldığın gibi mükemmel değilsin.. #okudumbitti
#kitapokumayısevenler #kitapkurdu #1984georgeorwell #macera #kitapönerisi #kitapsevgisi #kitapokumasanatı #kitapalıntıları #kitapsever #kitapkurdu
βü₰ˇⱤ₳ isimli okura yanıt verildi
Fatma Çavuşoğlu
Evet sisten insanın inancını kırdı belki ama duyguların yok olduğuna inanmıyorum. Sadece kabullendi yaşamak için tamamen sistemin kölesi olacağına inanmadım sanki mış gibi yapıldı. 🤔