Fatma Delice
@Fatmadelice
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Âşıklarım bana güzel hediyeler verme ihtiyacı duyuyordu. Hem de oldukça pahalı hediyeler… Sırlarını öğrenmek, onları baştan çıkarmak ve beni hediye yağmuruna tutmalarını sağlamak ise işin eğlenceli yanı sayılırdı.
Ama dürüst olmam gerekirse… Sıkılmıştım. Ve aklımda yeni bir oyun vardı. Kralın gözüne girecektim.
Bana çaresizce âşık olması için bir ay yeterliydi. Ve o bana evlilik teklif ettiğinde hayatımda ilk kez buna evet diyecektim. Resmen evlendiğimizde ise… Gölge Kral`ı öldürüp krallığını ele geçirecektim.
Düşünüyorum, öyleyse varım ( Cogito ergo sum )Edebiyat
Herkese merhaba
Bugün sizlere okumaktan keyif aldığım bir kitabı önereceğim. 'Beyaz Odadaki Çocuk'
Kitabımız Manuel'in aslında kim olduğu ve nerede olduğu sorularıyla başlıyor gözlerini beyaz boş bir odada açan Manuel hiçbir şey hatırlamamaktadır. Alice adındaki yapay zeka sayesinde bu sorulara yanıt arar. Babası olduğuna inandırılan Henning Jaspers ona aslında bir kaza geçirdiğini söyleyip yapay bir dünya inşa eder. Kitabın çoğu bölümlerin de yapay mı gerçek dünya mı algısına çok düşüyorsunuz. En çok etkilendiğim sayfalar ise Manuel'in gerçekten çaresizlik, korku, kaçış planları yaparken yazarımız Karl Olsberg bu sayfaları çok iyi betimlemiş olmasıydı. Onunla aynı şeyleri hissedip o oda da hissetmek çok büyüleyiciydi. Kitabımız aslında gelecekle ilgili bir ön gösterim gibiydi. Teknolojinin geldiği son noktayla ilgili yazılar ve kitabımızın 2057 yılında geçmesi acaba böyle şeyler gerçekten yaşanabilir mi sorularını zihnimize getiriyor. Bu alıntıları sizlerle de paylaşmak istiyorum:
"Bu yüzyılın sonunda bu sistemlerin nasıl bir bilgiyi işleme kapasitesine sahip olacaklarını hayal edebiliyor musun? Hiçbir şekilde bu yarışı kazanamayız. Ne yaparsak yapalım, Titanlar daima bizden önde. Sözde birer tanrıya dönüştüler, yalnızca tanrı insanları yaratmadı da tam tersi oldu."
"Ama kötü olan şu ki biz bu tanrıları giderek daha az anlıyoruz. Bize iyilik yapıyorlar, fakat tuhaf şeyler de oluyor. Örneğin Conrad Murray'ın ölümü. O İngiltere'de bir fabrika işçisiydi. Makineler tarafından öldürülen ilk insan oydu."
Kitabın ilerleyen kısımlarında Manuel'in gerçekten yaşayan bir birey olduğunu fakat nadiren görülen bir hastalığı sonucunda beyninin bilimsel araştırmalarda kullanılması istediğinden bahsediyor. Beyninden bir similasyon bedeni tarayıp ona en yakın Manuel'i bulmaya
Puan vermedi
Bugün sizlere Victor Hugo'nun betimlemeleri ile beni etkisi altına alan Bir İdam Mahkumunun Son Günü kitabı ile geldim. Evet adından da anlaşılacağı üzerine mahkumumuzun sadece yaşamak için 6 haftası var. Bu 6 hafta da onunla birlikte kimi zaman susmayı tercih edip kimi zaman çaresizce duvarlara yazılmış yazıları okuyorsunuz. İlk başlar da kürek mahkumu olmayı reddeden bu adam zamanla en azından güneşi görebileceğine inanıp buna bile razı oluyor. Ama işler istediği gibi gitmiyor.
İşin en trajik kısmı ise adamın geride birkaç satır bırakmak için bir şeyler yazmaya başlaması. Ama ölümle sınanan bu adamın zaten çocuğu tarafından çoktan öldüğüne inandırılıp bu adamı tanımaması... İşte o an da bu mahkumun yaşamak için bir umudu da böylece sönüp gidiyor. Victor Hugo aslında bu kitapla bizlere dönemin idam cezasını nasıl eleştirdiğini anlatıyor. Sizler de bu insanların nasıl kalabalık oluşturup bu sahneyi büyük bir heyecanla izlediğine şahit olmak isterseniz mutlaka okumayı unutmayın.
