Ona yeterince iltifat etmediğim ne kadar tatlı ne kadar hoş ve değerli biri olduğunu binlerce kere söylemediğim için çok pişmanım. Altın kalpli alçak gönüllü zeki ve çok güzel bir kızdı...
Hayatın insanlığın çoğunluğun için içtenlikle yaşanması gereken bir mutluluk değil baskılar ve cezalarla ve inanılması gereken yalanlarla yapılmış dar bir alanda sürekli bir rol yapma halı olduğunu ilk bu sıralarda sezmeye başlamış olmalıyım.
Bir akşam Yani'nin yerinde Füsun'un karşısında oturmanın verdiği huzur içimdeki aşk cinlerin yatıştırınca mutluluğun çok basit ve herkesin bilmesi gereken reçetesini keşfedip kendi kendime mırıldandığımı da hatırlıyorum : mutluluk insanın sevdiği kişiye yakın olmasıdır yalnızca. ( Ona hemen sahip olmamız gerekmez. )