Ademoğlu öldüğü zaman kendisiyle ilk konuşan mezarıdır. Der ki “Ben haşarat yuvasıyım. Ben yalnızlık, ben gurbet ve zulmet eviyim. Bunlar benim sana hazırladıklarımdır. Peki sen bana ve benim için ne hazırladın?”
Cenazeler karşıdan gelmeye başladıklarında bizleri ürpertiyorlar. Ama biraz uzaklaştıklarında biz yine eğlenceye dalıyoruz. Bu korkumuz kurdun hücumuna uğrayan koyun sürüsünün korkmasını andırıyor. Zira kurt bir koyunu kapıp götürdüğünde sürü yine yayılmasına devam ediyor.