İnanmanın ve muhabbetin bir vesikası olduğuna inanmıyorum. Bir hâli var. İnsandan insana aktarılıyor. Kulaktan kulağa, gönülden gönüle.
... en büyük kaynak gönüldür, şifa da oradadır.
Her seferinde söyleyeceksin: "Bu kadar da olmaz artık!" Ama olacak ve her defasında daha da"olmaz" dediğin olacak. Yıllar yormaz insanı, tam aksine rahatlatır. İşte o zaman şunu mırıldanacaksın: "Hepsi bu kadar mı?"