Hayata zincirliyiz kollarımızdan , zaaflarımızdam çiviliyiz. Ve günler, çehrelerinde kamçıdan sert bir istihza. Ve günler, bakışlarında hançer...birer birer geçiyor önümüzden. Kimi suratımıza tükürüyor durup , kimi tokatlıyor bizi. Kim çözecek ellerimizi Tanrım? Kim çözecek?...
Bütün kainati ve kainattan daha büyük bir yaratıcıyı sevmek, hem de ruhun ölmezliğine inanarak. Yani ebediyet ölçüsünde bir sevgi. Dinsizlerin ölümü , insanı tahammül edilmez bir yalnızlığa sürüklemekten başka neye yarar?