Fatma Yıldız

Maamafih, en bitkin göründüğü bir dakikada birdenbire toplanıyor, umulmaz bir cebrinefs ile kendine hakim oluyordu.
Reklam
Halbuki ben, açık alınla yaşamaya en layık bir insanım.
Kendi insanlığımı kendi haklarımı unuttum.
Zehra “baba” sözünü işitince vaziyetini değiştirdi, kaşlarını çattı; yüzü sert bir mana aldı: Yanlış olacak… Benim babam yok efendim …
Şu ağaçlara bakınız, dedi. Zehra’nın ruhunu ve çocuklara verdiği terbiyenin cinsini göstermek için bunlardan iyi misal olamaz…
Reklam