İnsanları hep çok sevdim ve asla pişman olmadım dahada çok sevdiklerimden. Çünkü insan insana her zaman lazımdı bazen bir gölge bile sığınış veriyordu insana. Birinin yokluğu bir başkasının merhametiyle son buluyordu. Birinin kabalığı başkasının nezaketinde ezilebildiği gibi. Fakat çoğu bilmiyor nedenlerin ilgisini. İnsana bakarken gözlerine, severken kalbine şükür. Daha çok varolmak için hatta bir başkasında tekrar tekrar yok olmakla...