İnsanın en çok geç fark ettiklerinde kaybettiğini hissettim.
Sevildiğini sanmanın, aslında tek başına sevmek olduğunu anlamanın o utancı o kırgınlığı…
Okurken içim en çok da şu alıntıda acıdı; Sevildiğini sanmış ve yanılmış olmaktan çok utanıyordu. Ölebilseydi eğer bunu tercih ederdi.
Bazı insanlar, ait olduğu yere düşememiş bir tohum gibi sanki.
Ne kök salabiliyor ne de tamamen yok olabiliyor.
Aziz Bey de tam olarak öyleydi; sıkışmış, yalnız ve geç kalmış.
İnsan bazen birine değil, kendi yanıldığına üzülür.
Ve o fark ediş, her şeyden daha ağır gelir.