Soğuk ve rüzgarılı havaların gelmesiyle ağacın kara gövdesini saran, arkasına sığındığı yeşil yaprakları, meyveleri birer birer dökülüyordu. Ağaç tüm gerçekliğiyle gün yüzüne çıkıyordu. Yeşil yaprakları ve meyveleri varken ona ışıldayan gözlerle bakan insanlar şimdi kafalarını ondan çevriyorlardı. Çünkü artık onlara bir şey vadedemiyordu. Ve ağaç artık o simsiyah benliğiyle(kalbiyle) yalnızdı.
F.B.K.