Çiviyle tahtanın imtihanı gibidir bazı
insanlar.. çivi kendini güçlü sanır,vurdukça hükmettiğini zanneder.Tahta ise
sessizdir,her darbeyi içine
çeker,ses çikarmaz, Ama kimse şunu düşünmez;her çakılan civi biraz daha eğrilir her darbe tahtada bir iz birakır.
Biri can yakarken değişir, diğeri
canı yanarken. Ve gün gelir tahta o izlerle ayakta kalmayı öğrenir ama çivi,kendi eğriliğiyle baş başa kalır....