Kitabın hakkını teslim etmek lazım, gercekten bir solukta okuyup bitirebilecegimiz bir kitap, yazar güzel bir eser ortaya koymuş. Fakat bazı hususlara eleştiri getirme ihtiyacı hissediyorum kendimde. Baş karakterle adeta butunlesiyorsunuz, uğruna ölümü göze aldığınız sevdiğinizi çok uzun zaman sonra şartları zorlayarak görmeye gidiyorsunuz büyük hayaljirikkigi... Baş düşmanınız olan Abdi ağayi haklama fırsatı buluyorsunuz haklama şekliniz sıradan ve carcabuk... Büyük bir eskiyasiniz adınız her tarafa nam salmış, sizinle aynı camiadan olan meslektaslarinzla(!) kapisiyorsunuz ama sahneler çok basitçe hiç heyecan verici değil, tasvir yeteneği bu kadar iyi olan bir yazar neden eskiyalarin çarpışmasıni alelade verir anlamış degilim. Bir de şurası benim çok dikkatimi çekti: Ince memedin duzene baş kaldirisinin dışında onu güçlü karakter kılacak cok bir özelliği, vasfı yok, mesela şuan sorun kendinize iyi atış yapmasının haricinde onu karizmatik bir karakter yapan neyi var? sevgisi sevgi değil öfkesi öfke değil, ikili konuşmalarda böyle vaaav dedirtecek karizma ifadeleri yok, racon kesme yok. Kısacası yazar okuyucuyu kitabın içine çekiyor ama çoğu yerde karaktere yüklediği profikin hakkını vermeyip okuyucuya la havle çektiriyor.