kendileri ile yalnız kaldıklarında "o başka işi" yapıyorlardı. Kendileri her dilediklerini yapıyor ve sonra ellerini ağızlarını yıkayıp topluma giriyorlar ve vaazları ile herkesi tövbeye çağırıyorlardı ve bu baylardan "Tövbe sevenler neden az tövbe ederler?” diye soracak kimse yoktu.