Denedim. Soğuk sular dökünüp firladim sokaklara
sorular sordum nice kara sıfatları üstüme alaraktan
ipte boynum, ağzım şehvet yalaklarinda
çapraştım, and içip ayna kirdim
doğadan bir vahiy bekledimse boşuna
baktım aksam herkesin kabul ettigi kadar akşamdı
hiç bir meşru yani kalmamisti hayatimin.
Sözlerimin anlami beni ürkütüyor
böylesine hazirliklı değilim daha.
Bilmek. Bu da ürkütüyor.
Gene de biliyorum:
Kapanmaz yağmurun açtığı yaralar çocuklarda.
Biliniyor
bizim mahsustan yaşadiğimiz
biliniyor
Şarkıların sırası bizde
biliniyor
hayat bizden razıdır
biliniyor
otlarin sarardigi yerlerde güneş
kurşunun değdiği tende heves kalmistir.
Karanlık sözler yazıyorum hayatim hakkinda.
Aşklarım, inançlarım işgal altındadır tabutumun üstünde zar atıyorlar cebimdeki adreslerden umut kalmamistir topraga sokulduğum zaman çapa vuran adamlar denize yaklaşınca kumlar ve çakıl taşları geçmis günlerimi aşagilamaktadir.
Karanlk sözler yaziyorum hayatim hakkinda öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanimaktan saçlarim çok yoruldu gençlik uykularimda acilar çekebilecek yaşa geldigim zaman aciyla ugrasacak yerlerimi yok ettim.
Ve simdi birçok sayfasini atlayarak bitirdigim kitabin basindan baslayabilirim.