Yüreğinizden yükselen o sessiz protesto, içinde yaşadığınız koşulların dayanılmaz olduğunu duyumsatan, eskiden böyle değildi herhalde diye düşündüren sezgiydi.
Bu dünyada ne varsa hepsi kapitalistlerindi, herkes de onların kölesiydi. Tüm topraklar, tüm evler, tüm fabrikalar ve tüm para onlarındı. Onların sözünü dinlemeyegörün, ya hemen hepsi boylar ya da işinizden olur ve aç kalırsınız. Sıradan bir kapitalistle konuşurken, onun önünde boyun döküp eğilmek, şapkasını çıkarmak ve ona efendim demek zorundaydı. Kapitalistlerin başkanına kral denirdi, sonra…
Proleterlerin zaman zaman duydukları hoşnutsuzluklar da bir yere varmıyordu, asıl sorunları göremediklerinden hoşnutsuzlukları ancak belirli küçük sorunlara adaklanıyordu. Büyük kötülükler hep gözlerinden kaçıyordu.