Biz Afganlar hep aşırı hüzünlüyüzdür, değil mi? Bazen gamkari'ye öyle bir gömülürüz ki, kendimize acımaktan boğulacak gibi oluruz. Kaybetmeyi, acı çekmeyi yaşamın gerçeği sayar, hatta gerekli görürüz. Sonra da, zendagi migzara, deriz Hayat devam ediyor.
Keşke...
Gülümsedi , geriye yaslandı; alnı neredeyse tavana değiyordu.Hiçbir şey söylemedik.Karanlıkta öylece oturduk,soğuyan motorun çıkardığı çıtırtıları, uzaklarda bir yerde çalan sirenin tiz çığlığını dinledik.Sonra Baba başını bana çevirdi.Keşke bugün Hasan da bizimle olsaydı, dedi.