– Hadi gidelim Olric…
– Nereye efendimiz?
– O’na Olric…
– O artık başkasıyla efendimiz…
– Olsun, onun mutlu olduğunu uzaktan izlemekte bize yeter Olric.
Gitme vakti geldi Olric.
-Nereden gitme vakti geldi efendimiz?
Kalbinden Olric kalbinden.
-Hiç gelmemiştiniz ki efendim.
O zaman neden bu kadar canım
acıyor Olric?
-Çünkü hep kalbindesiniz sanmıştınız
oysa bir kere bile sizi kalbine
almamıştı efendim.
Beni neden uyarmadın Olric?
-Aşkından sağır olmuştunuz efendim.
Anladım Olric.
- kolundaki yaralar efendim?
-tutunurken öyle oldu olric.
-ya yüreğindeki yaralar efendim?
-tutulurken öyle oldu olric.
-peki ya gözlerindeki suskunluk ne efendim?
-hiç dokunma, sus olric.
-sustum efendim...