"Belki,"dedim fısıltıyla, "belki de bu karanlık benim içimdir." Cevap gelmedi, ama o sessizlik başka bir şeye dönüştü. Karanlık, düşman olmaktan çıktı; sanki beni sarmak, korumak ister gibiydi. Bir an için, o sonsuz boşluğun ortasında yalnız olmadığımı hissettim. Çünkü kalbim, belli belirsiz bir ritimle, o uzak ışıktan yankı buluyordu.