Hâlâ isyanın eşiğinde mi debeleniyorsun oğlum? Güçlü insanlar inkârla başlarlar kendi yolculuklarına.”
Annesinin ölümünden sonra savrulan, bu savrulmayla âşık olan; âşık olduktan sonra sevdiği kız için değişip kendi tabiriyle sevdiği kıza uymayan benliğini öldüren, adını bilmediğimiz, herkesin farklı bir şekilde hitap ettiği karakterimizin kendi içsel konuşmalarıyla başına gelenleri okuyoruz bu kitapta.
İsmine bakarak çok başka şeyler okuyacağımı düşünürken okuduklarım karşısında şok oldum. Bir dergahta şeyh babası ve müritleri ile yaşarken âşık olduğu kızın hayatına uyum sağlamak için tüm bunları terk ediyor karakterimiz. Daha ilk sayfadan yaşadıklarını anlatma biçimiyle okuyucuyu kendine bağlıyor.
Yaptığı seçimlerin sonunda yaşadıkları, pişmanlığı ve kendini soktuğu durumlar karşısında yaptığı tahliller, Eda’ya olan aşkı, arkadaşının başına gelenler yüzünden başına aldığı belalar, tasavvuf ve tüm bunların sonunda karşısına çıkan tek bir isim: Baki Semih.
Kitabın sonu beklediğim gibi değildi . Sanki devamı gelecek gibiydi havada kaldı.
Yaşlanmak, artık kaçma teşebbüsünde bulunmayacak kadar yorulmak demektir.
Kadınların yanında ağladıkları erkekler başka, güldükleri erkekler başkadır. Yapabildikleri biriyle karşılaştıklarında, o zaman da onunla birlikte yaşamanın ve sonrasında da birlikte ölebilmenin hesabını yaparlar. Hatta yaşamak gibi anlamsız bir detaya girmeyip birlikte hemen ölmenin hesabını yaparlar gerçekten aşıklarsa.