Feyza Sarıca
@Feyzasar
Uyanır uyanmaz boğazıma düğümlenen bir ağrı, kalbimde yanan bir boşluk kalıyordu. Şimdi onun yokluğu, yalnızca bir kayıp değil, geçmişimin tamamının toprakla örtülmesiydi. O el artık uzanmıyordu. Ve ben, o elin sıcaklığını bir daha asla hissedemeyeceğimi bilerek uyanıyordum. Geçmişin yükü, artık sadece ağır değil, taşıması imkânsız bir yıkım olmuştu içimde.
Haftalar sonra öğrendik ki, o gece yalnız biz değilmişiz. Maraş'ın sokaklarında, Adıyaman’ın dağ eteklerinde, Hatay’ın kıyılarına dek uzanan o büyük sarsıntıda binlerce insan can vermişti. Ölümler o kadar çoğalmıştı ki, toprağın bile onları taşıyacak yeri kalmamış gibiydi. Her bir bedenin ardından, bir hikâye daha göçmüştü bu dünyadan. İçimizdeki acı, yalnızca kendi kaybımıza değil, sessizce yok olan onca hayata da ağlıyordu. O ev, yalnızca onun bedeniyle değil, geçmişimle birlikte gömüldü toprağa. Geriye hiçbir şey kalmadı, ama benim içimde o yıkım bir ömre yayıldı.
Onunla birlikte, bana sarıldığı son an, söylediği son söz ve bir daha asla tamamlanamayacak bir konuşma da gömüldü. İçimde bir şey öyle derin ve sessiz koptu ki ne o çığlığı atabildim ne de kendimi duyabildim. O gidiş, yalnızca bir vedayla değil, içimde hâlâ titreyen bir boşlukla mühürlendi.
Etrafıma dönüp baktığımda, gördüğüm manzara karşısında kelimeler boğazıma düğümlendi. Kıyamet dedikleri bu olmalıydı. Dünya sanki yerle bir olmuş, her şey toz ve enkaz yığınına dönmüştü. Havada yankılanan çığlıklar, umutsuz koşuşturmalar ve gökyüzünü kaplayan gri bir duman... Adeta bir can pazarıydı. Kalbimde derin bir hüzün, göğsümde tarifsiz bir ağırlıkla amcamın evinin olduğu tarafa yöneldim. Ama ne mümkün! Ne apartmanı ne de sokağı tanıyabiliyordum. Her yer dümdüz olmuş, tanıdık hiçbir iz kalmamıştı. Sanki dünya silinip yeniden yazılmış, geriye sadece kaos ve keder bırakılmıştı.
Sonunda sesimizi duyanlar oldu. Bizi o enkazın içinden çıkardıklarında, gökyüzü bile yabancıydı. Sanki tanımadığımız bir dünyanın kıyısına uyanmış, zamanın ve mekânın anlamını yitirdiği bir boşluğa düşmüştük. Tam olarak zamanı bilemesem de iki güne yakın bir süre o enkazda, birbirimize sarılarak ve ölüm korkusuyla bekledik. Her an, betonun soğuk ağırlığı altında nefesimizin son bulacağı korkusuyla geçti.