Feyza Sarıca
@Feyzasar
Sonradan öğrendim ki kimsesizdi, çocuk esirgeme kurumunda büyümüştü. Bu gerçeği öğrendiğimde içimde tarif edilemez bir sızı belirdi. İnsanların ondan neden uzak durduğunu düşündükçe, öfkem katlanarak büyüyordu. Sırf bir aile sıcaklığı yaşayamamış olduğu için dışlanmak... İnsanların bu kadar zalim ve sevgisiz olabileceğini görmek içimi ürpertiyordu. Onu yalnızlaştıran şey, onun seçimi değildi; hayatın ona biçtiği acımasız bir roldü.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İlk karşılaştığımızda yüzünde tuhaf bir hüzün vardı, bana tanıdık gelen bir hüzün. Sanki o da bir şeyleri geride bırakmış, bir şeylere veda etmek zorunda kalmıştı. Zamanla onunla konuşmaya, içimde taşıdığım ağırlıkları paylaşmaya başladım. İlk başlarda kısa cümlelerle sınırlıydık, ama zamanla daha derine indik.
Evdeki hava ağır, umut ise giderek solmuştu. Duvarlar üzerimize kapanıyor, odanın içindeki sessizlik içimize işliyordu. Zamanın akışı anlamsızlaşmış, geceler ve gündüzler birbirine karışmıştı. Açlık, sadece midemizi değil, düşüncelerimizi de kemiriyordu. Çaresizlik, duvarlarda yankılanan derin bir sessizlik gibi üzerimize çökmüştü.
Lise yıllarım toplumsal olayların çığırından çıktığı, 1980 darbesi öncesi ve darbe sürecinde yaşanan kaotik ortamın gölgesinde geçmişti. Kapanan iş yerleri, toplatılan yayınlar ve artan baskılar, yalnızca siyasi yapıyı değil, gündelik hayatımızı da derinden etkilemişti.
Ama içimdeki kırgınlık ve öfke de beni içten içe kemiriyor. Şimdi geriye dönüp baktığımda, içimde sadece hayal kırıklığı değil, acıyla yoğrulmuş bir kin var. Hayatın bana öğrettiği en büyük ders belki de şuydu: Sevgi yokluğu, insanı bir gölgeye dönüştürür.