Feyza Sarıca
@Feyzasar
Artık otobüse binme vaktiydi. Ayaklarım beni taşımakta zorlanıyor, içimde bir şeyler isyan ediyordu. Her adımımda içimde yankılanan sessizlik, kulaklarımda bir çığlığa dönüşüyordu. Gözlerim hâlâ son bir mucize arıyordu. Bir gölge, tanıdık bir siluet... Sokağın köşesinde belirmesini umduğum o çehre boşluğa karışmıştı. Gelen giden herkes yabancıydı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ne olduğunu anlamadan içimde biriken çaresizlik ve hüznü bedenim kaldıramamış, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamıştım. Göğsümden kopan her hıçkırık, içimde gömülü anıları su yüzüne çıkarıyor, giden sadece biz değilmişiz gibi hissettiriyordu. Amcam da sarılıp ağlamalarıma eşlik etmişti. İlk defa, ilk kez gerçekten birbirimize tutunarak ağlıyorduk, kimseye aldırmadan. O an anladım ki, bazen gitmek, geride kalmaktan daha çok acıtıyordu.
Günler geçtikçe umut, yerini derin bir sessizliğe bıraktı. Artık sokakları izlemiyor, sadece oturduğum yerde, kaybolmuş bir bakışla duvarlara dalıyordum. O an anladım ki, bazı bekleyişler hiç bitmezdi. Ve bazı vedalar, insanın içinde sessizce çürüyüp kalırdı.
Belki de hayatımın en mutlu günüydü. İçimde bir yerlerde uzun zamandır unutulmuş bir sıcaklık hissi filizleniyordu, yavaşça yeşeren bir tohum gibi… O günü hep sakladım içimde, bir şiirin satır aralarına gizlenmiş o tarifsiz his gibi…
Her şeyi konuştuk, geçmişimizi, yaralarımızı, belki de en büyük hayallerimizi… Ama birbirimize olan sevgimizi itiraf edemedik. Sözler boğazımızda düğümlendi, kelimeler yetersiz kaldı. Bunu itiraf etmeden geçen her saniye içimde bir boşluk bıraktı. Ne yazık değil mi? İnsan, en derin duygularını en çok hissettiği anlarda dile getiremiyor bazen. O gün, gözlerimiz her şeyi söyledi ama dillerimiz susmayı seçti.