Feyza Sarıca
@Feyzasar
Aynı küçük odada, aynı hayatı ve aynı acıyı tekrar tekrar yaşamak... Bu nasıl bir döngüydü? Her şey başa sarıyor, hiçbir şey değişmiyordu. Kendi içimde kaybolmuş, çürüyen bir zamanın içinde sıkışıp kalmıştım. Ölümü hiç bu kadar arzulamamıştım. Belki de tek çıkış, her şeyin sonsuza dek susmasıydı. Ama ölüm bile bazen insanın elinden alınan bir teselliye dönüşüyordu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Gün ışığı bile, sönmüş bir yıldız gibi içime karanlık serpiyordu. İçimde yankılanan çığlıkları susturmak istiyordum. Kalbimi söküp atmak, bu ağır yükten kurtulmak... Küçük bir neşterle, yavaş yavaş, hissizleşene dek deşmek istiyordum içimi. Ta ki gözyaşlarım akana kadar... Ama artık gözyaşlarım bile kurumuştu.
Gözlerimin önüne karanlık çöktü. Midemde yükselen sancıyla dengemi kaybettim. Boğazım kurudu, bedenim boşluğa düşer gibi titredi. Bir şeylere tutunmak istedim ama ellerim havayı kavramaktan öteye gidemedi. Kulaklarımda uğultular büyüdü, kalbim sanki bedenime fazla geliyordu. Ayaklarım çözülüp beni taşımayı reddettiğinde, dünya bir anlığına durdu, sonra hızla üzerime yıkıldı.
İnsan bazen farkına varmadan bir hapishane kuruyor kendine. Dört duvar olmasına gerek yok, sessizlik yeter. Ben de öyleydim. Dışarı çıkıyor ama yürüdüğüm yolları hissetmiyordum.
Zaman öylesine ağır ve can yakarak geçiyordu ki, bazen nefes almak bile yorucu geliyordu. Ayların ilerleyişi bile acıyı azaltmıyordu. Aksine, her geçen gün geçmişin daha da derinlere işlemesine neden oluyordu. Her an, içimdeki boşluğu biraz daha büyütüyor, hatıraları daha keskin, daha da gerçek yapıyordu.