Gecenin karanlığında elimde kalem yazıyorum
Sessizliğin kollarına bırakıyorum kendimi
Ruhum yer çekiminden habersiz salınıyor gökyüzünde
Kalbim hiçliğin ellerinde
Depresyon diyorlarmış buna saatlerce uyuyorum
Bir yılanın dersini değiştirememesine benziyor halim
Kendi benliğimde hapisteyim sürekli uyuyor bir türlü uyanamıyorum..