Bütün dağlar yıkılsın üzerime
Yankımda büyüyen sesine bu şiir.
Haykırıyorum taşların içinden açmayan namert çiçeklere
Sen duymuyorsun.
Kırlangıçların yuvalarına yakın bir yerde durmuşuz.
Kana kana içmem gerek yağmuru ,
Sen ağlamıyorsun.
Toprakta ansızın bir filiz beliriyor
Sarıyor gövdesini ellerimin arasına
Ve sonra gök inliyor göğsümde kopan fırtınaya
Gözlerime yakın bir yerlerde gölgen var
Sen kaçıyorsun.
Koşmam gerek ardından , takatim kendimi hapsetmiş
Sabırsız bir kuş olup kanatlarımı çırpıyorum
Ardımdan çıkardığım rüzgarın bana kini var
Ulu orta yarıyor bedenimi kızgın bir kılıç gibi
Sen görmüyorsun.
Kanlar içinde soluklanmak,
Ah ne hoşça geliyor o an bir bilsen
Uzanmış yerlerde toprağı boyuyorum
Toprak kızıl bir boyanın içine doğmuş gibi
Misafirini kabul etmeye yer açıyor kendinde
Ve benim serzenişimi ancak toprak doyuruyor.