Ne diyordu o zarif yürekli şair.
“Bir kalbiniz vardı onu hatırlayın...”
....
Ne çok şeyi unuttuk. Vefayı unuttuk.
Dostluğu, samimiyeti; iyiliği.
Bir çift söz ile gönül aldığımız günler kaç köyden kovuldu. Selamlaşmamak için değiştirdiğimiz yollar, eleştirmek için kılıç kuşanmalarımız; bizden neleri alıp götürdü.
Şimdi bu kent yalnızlığımızda, o gökdelenlere dahi filanca köy isimleri takar oldu müteahhitler. O eski zamanları özlediğimizi sezdiler herhal. Öyle isim takmakla gelmiyor işte giden. Bir kere küstürdük biz o çiçeği.
Gelse de yadırgıyor yerini.