Neden veremi seçtiğimi merak edebilirsin. Neden kendimi asmadım ya da boğmadım? Ani bir ölümden korkuyor muydum? Belki de. Burada bile tatlı bir romantizm olmadan edemiyoruz Zinochka! Kafamda şu düşünce vardı: Ben burada veremden ölüm döşeğinde yatarken senin beni bu hallere düşürdüğün için kendini tüketmen çok güzel olacaktı. Bana gelip suçunu kabul edecek, önümde diz çökecektin..Ben de kollarında ölürken seni bağışlayacaktım..Çok aptalca Zinochka, çok aptalca değil mi?
Çok gururluydum, etrafımdakileri hep küçük gördüm. Pekı neden o kadar gururluydum? Ben de bilmiyorum? Kalbimin temizliğinden mi, yoksa duygularımın soyluluğundan mi gurur duyuyordum?
Sana hep, şimdi baktığım gibi bakmak istiyorum, ruhlarımızın yine beraber olduğunu ve beni bağışladığını hissetmek istiyorum. Eskiden olduğu gibi ellerini bir kez daha öpmek istiyorum, sonra belki de farkına bile varmadan ölüp gideceğim!