Okul, Bir çocuğun hayata güvenle baktığı ilk penceredir.Ama şimdi o pencereden içeri korku sızıyor. Koridorlarda kahkaha susmuşsa,bir şeyleri yanlış yapıyoruz demektir.Bir çocuk korkuyorsa,hiçbirimiz masum değiliz..
Kadın üzerine ileri geri konuşmayı marifet sanan bazı beylerin gürültüsüne eşlik eden; feministlik kisvesi altında en yüksek perdeden konuşup kadının gerçek sorunlarına hiçbir zaman dokunmayan, slogandan başka sermayesi olmayanlar hariç,lafla değil duruşuyla var olan tüm kadınların gününü kutluyorum.
Şimdi herkes sevdiğinin ona gelmesini bekliyor.
Herkes mutluluğu kendi hakkı biliyor.
Herkes onca acının sonunda karşılığını istiyor.
Peki bu hikayede kim sonunda mutlu olmayı hak ediyor.Haklı olmak yeterli değildir her zaman.
Olur mu? Her şeye rağmen zayıfları ezen kocaman kötülere rağmen küçük mucizeler olur mu hayatta?
İyiliklerinden başka hiç bir şey kuşanmamış küçücük savaşçılar hak ettikleri mutluluğa kavuşacak mı sonunda? Bu sefer herkes hakettiğini bulsun istiyorsun.Bu sefer içlerinden biri ölsün biri kurtulsun istiyorsun..