Erkek kardeşinin cesedini hiçbir zaman görmemiş olan genç bir kadın şöyle ifade eder:
"Uzun süre, 'Bu yalnızca bir yanlışlık. Ölen Paul değil, ' diye düşündüm. Onu aramayı düşünüyordum. Gerçekten. .. Hem zaman zaman bazı öyküler duyuyorsunuz. Birisi künyesini kaybediyor ya da onun gibi bir şey. Sonra o künye başkasının üzerinde bulunuyor. Bunun gibi bir şey oldu ve sanki bir başkasını gömdük gibi geliyordu. "
Reklam
Umutlar..
Kriz dönemindeki keder boyunca sürekli olan tek istek kaybedilenin geri gelmesidir. Bu, "Hep düşünüyorum, uyanacağım ve tüm bunların kötü bir rüya olduğunu anlayacağım, " diyerek dile getirdiğimiz umuttur .
Enfekte olmuş bir kesiğin iyileşmesi, temiz olan bir kesiğin iyileşmesinden daha uzun zaman alır. Zor ya da çok bağımlı olduğumuz bir ilişkinin yasını tutmak da komplike olmamış yastan daha uzun sürer.
İnsanın kayba verdiği yanıtı incelemekle onlarca yılımı geçirmiş olan ben, babamın ölümü karşısında taş kesilmiştim.
"Her şeye karşın klasik birfiziksel tepki veriyorum, "diye düşündüm. Babaının ölümü, beklenen, merhametli ve yaşa uygun bir kayıptı. Bunun gibi görece zararsız bir kayıp karşısında bile yanıtımız refleksif ve bir dereceye kadar da psikobiyolojiktir.
Ozanlar ve yazarlar kayba, "ruhsal yara" demişlerdir.
Yas tutma yetisini fiziksel bir yaranın iyileşmesi gibi düşünmek yararlı olabilir. Fiziksel olarak ne kadar hızlı onarıldığımız, kesiğin derinliğine ve özelliklerine bağlıdır.
Reklam