Filozofikedi
@Filozofikedi
Bataklık benim evim
Çırpındıkça battığım bataklığım benim
Uğraştıkça dibe gömüldüğüm
O dibe sadece kendimi değil,
Ruhumu, aklımı, duygularımı bıraktığım..
Zamanla anladım ki
Derdim ne anam, ne babam, ne kardeşim, ne dostum ne de sevgilim..
Benim derdim kendimleymiş
Benmişim benim canımı sıkan
Yine benmişim bana bahar bahçe olan
Cennette cehennemde bir karış yakınımdaymış
Adımı atan benmişim
Hiçbir şey garanti değil ama hiçbir şey imkansız da değilmiş
Kolay ya da zor yokmuş, bilmek ya da yanılmak varmış
Uzak ya da yakın diye bir şey de yokmuş.
Durmak ya da eylemmiş onu uzak ya da yakın kılan.
Bahaneler çocuklar içinmiş...
Vaveyla kopuyor, dışımda, içimde
Ama sanırım bir tek ben görüyorum,
Bir tek ben hissediyorum
Hiç duymak istemediğim sözler tekrar tekrar zihnimi ele geciriyor
Kulağımda, beynimin içinde yankılanıyor
Susun diyorum. Susun!
Ama biri susuyor öteki başlıyor.
Susun!
Sonra her şey susuyor
Boşluktan koca bir yankı kopuyor
Susun! Susun!
Sussalar da etkileri devam ediyor
Yankıları sürüyor.
Sonra anlıyorum ki o seslerin yankısı
Bizzat ben olmuşum.
Daha yakın olmak istiyordum ama gerçekten nasıl sevildiğini bilmiyordum. İnsanları önemserim, insanların sağlığı hakkında endişelenirim ama görünmez bir bariyer beni her zaman dünyadan ayırır ve farklı bir tarafa koyar.
Yarım ruhlarımızı, bir diğer yarımla doldurmaya calışıyorduk. İki yarım her zaman bir tam eder miydi?