Az önce annem ben ve yengemle dêwin (ayranaşı) yerken gözümün önünde geçmiş canlandı resmen. Ben küçükken anneannemlerde içerdik bu çorbayı, kalabalık vardı, bütün teyzeler, kuzenler dayımlar da toplanırdık büyük evdi netice de. Şimdi her iki nenem de dedem de vefat etti gidiceğimiz bir büyük ev yok. O büyük ev biz olduk, şimdi yengeler, amcalar bizim evde toplanıyor. Bizim ev de içiliyor artık ayranaşı... Sadece garip hissettirdi ve uzun bir aradan sonra yine ilk defa büyüdüğümü, büyümeye devam ettiğimi anladım. Fazlasıyla klasik olan o sözü yine yaşayarak anladım. Zaman anlam veremediğim bir şekilde hızlı ilerliyor ve ona yenilen herşeyi de kendi ile birlikte götürüyor... Anı olarak kalsın şuralarda.