Kitapta bir cümle okudum:
"Allah'a yöneldiğim bir zamanda Sitare ve İsmail'i özleyebildiğime şükrettim."
Özleyebilmek...
Özleyebildiğine şükretmek...
Bir insan özleyebildiği için şükreder mi?
Yoksa özleyebileceği insanlar, anılar olduğu için mi şükreder?