Şimdiye kadar bütün yapılan eylemleri biriktirdim içimde. Bakışları, söylenenleri, dışlamaları, kabul edilmeyişleri ve daha nicelerini. Hepsini biriktirdim. Kimseye zehrimi akıtmadan, kimseye söylemeden, kimseye kusmadan, kimseye belli etmeden hep yuttum. Ama çok kez yenik düşüp ağladım. Anlatamadan sebebini ağladım. Yetemedim çünkü. Ama hep denedim. Yine denerim ama yine ağlayıp içime, biriktirdiklerime döneceğim. Çünkü ben hep bu kadarım. Ateş olsam cümrüm kadar bile yer yakmam ben.Belki küçük bir kıvılcım. Belki... Yok denecek kadar varım, var denecek kadar yokum. Güneşte gölgem, aynada yansımam yok benim. Bir evim, bir bahçem yok. Ben hep kapı girişindeyim. Ne içerde ne dışarda, tam eşikteyim. Ait değilim ben kendimin bahçesine bile. Her yere en çok da kendime yabancıyım ben. Uzun ve belirsiz bu yolun içinde kaybolmuş bir yerdeyim. Karamsarlıkla yoğrulmuş bir ruhun içinde kaybolmuş bir bedendeyim. Tarif edilemez bir yetemeyenim.
-M.Y.♡