Yaşadıklarım beni yalnızlığa itiyor. Bazen öylesine savruluyorum ki… Toparlanmam güç oluyor. Kimsesizmişim ben… Dışarıya sergilediğim lüks yaşantım güçsüzlüğümü örtmek içinmiş. Beni anlayan, bakışlarımdaki acıyı gören bir tanıdığım bile yok. Kendi başıma çabaladığım halde herkesin önüme taş koyması kadar kötü benim hayatım. Bu hayat bana ıssız ve tehlikeli bir yolu anımsatıyor. Yürüyorum ama endişeli, hüzünlü , umutsuz ve korkusuzca. Çünkü savurdular beni. Beynimi kendi yargılarıyla boğdular ve bu yargılara o kadar inandırıldım ki kendimi tanıyamaz oldum. Sahi ben kimim? Onların söyledikleri mi? Yoksa kendimin düşündüğümü?
Vaveyla
#Frauadymn