"Bir mahkumun en aşırı haliyle deneyimlediği gibi, yaşamımız üzerindeki tüm kontrolü yitirdiğimizi düşündüğümüz zaman bile, yine de yaşama yönelik tutumuzu kontrol edebiliriz. Çıplak varoluşumuzda anlam bulabiliriz. Bu hiç kimsenin bizden çalamayacağı tek özgürlüktür".
"Yaşamanız esnasında hiçbir şey olmaz. Manzara değişir, insanlar girer çıkar, hepsi bu. Başlangıçlar yoktur. Günler sonu gelmez ve tekdüze bir şekilde birbirine eklenerek anlamsızca art arda gelir".
"Dilimiz gayet akıllı bir şekilde, yalnız olmanın iki yanını algılamıştır. Yalnız olmanın acısını ifade etmek için kimsesizlik sözcüğünü yaratmıştır. Yalnız olmanın ihtişamını ifade etmek için de tek başınalık sözcüğünü yaratmıştır". (Paul Tillich)