Oğuz Atay
Yatağımın karşısında bir pencere var.
Odanın duvarları bomboş.
Nasıl yaşadım on yıl bu evde
Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden?
Ben ne yaptım? Kimse beni uyarmadı mı?
İşte sonunda anlamsız biri oldum.
İşte sonum geldi.
Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç asmadım;
Kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.