... ben zevkimi insanların çoğunun yargılarına tabi kılmayacağım. İnsanların çoğu ondan hoşlandığı ya da hoşlandığına inandırıldığı için ondan hoşlanmış taklidi yapmam için hiçbir neden yok.
Ama şiir, onun tek avuntusuydu; daha anlaşılır olan basit şeylerden büyük zevk alarak birçok şiir okudu. O güzelliği severdi ve şiirlerde güzelliği buldu. Şiir müzik gibi ona derin bir coşku veriyordu. Ve o bilmeden gelecekteki daha ağır işlere kafasını hazırlıyordu. Aklının sayfaları bomboştu, okudukça ve sevdikçe okudukları hiçbir çaba göstermeden, kıta kıta bu sayfalarla doluydu.
Eğer yaşam onun için daha büyük bir anlam taşıyorsa, o zaman yaşamdan daha büyük şeyler istemeliydi. Bu cesur kara gözlerin ona verecek hiçbir şeyi yoktu. Onların ardındaki düşünceyi biliyordu. Ama onun gözleri, kitaplar ve tabloları, güzellik ve güveni, yüksek varoluşun güzel inceliklerini sunuyordu.