“Neden utanıyorsun? Dante’yi sevmekten mi?”
Dante’nin elini tuttum.
Dante Quintana gibi birini sevmekten nasıl utanabilmiştim?
Bunca zamandır...
Sorunum buydu. Bunca zamandır evrenin sırlarını, kendi bedenimin sırlarını, kendi kalbimin sırlarını çözmeye çalışıyordum. Tüm cevaplar burnumun dibindeydi oysa ben farkına bile varmadan sürekli onlarla savaşmıştım. Dante’yle tanıştığım anda ona âşık olmuştum. Sadece kendime fark ettirmemiş, düşündürmemiş, hissettirmemiştim. Babam haklıydı. Ve annemin söylediği şey doğruydu. Hepimiz kendi savaşlarımızı veriyorduk.
“Keşke yağmur yağsaydı,” dedi.
“Yağmura ihtiyacım yok,” dedim. “Sana ihtiyacım var.”
Onlara hiç arkadaşım olmadığını, gerçek bir arkadaşım olmadığını söylemek istiyordum. Ta ki Dante’ye kadar. Dünyada Dante gibilerinin olduğunu hiç bilmediğimi söylemek istiyordum; yıldızlara bakan ve suyun gizemlerini bilen ve kuşların göklere ait olduğunu, zarafetle uçarken kötücül ve aptal çocuklar tarafından vurulup düşürülmemeleri gerektiğini bilen insanlar olduğunu. Onlara hayatımı değiştirdiğini ve bir daha asla ama asla aynı olmayacağımı söylemek istiyordum. Ve sanki ben onun hayatını kurtarmamışım da Dante benimkini kurtarmış gibi hissettiğimi.