“Bu bir melankoli değildir. Yaşamı savunan bir hüzündür. Dünyaya tutunmamızı söyleyen bir hüzündür. İnsanlara sığınmamızı sağlayan bir hüzündür. Yaratan bir hüzündür. İnsanı degerli kılan bir hüzündür. Aşkı yakıcı kılan bir hüzündür.”
“Kalbim …
Bir gün ben de
Kalanın ne yapacağını düşünmeden
Güneş yanığı o çocuğu
Puhu kuşlarının akşamında
Bırakıp gitsem
Yaşamak daha mı az acı verirdi.”