Gökyüzü gri, bulutlar ağır,
Sokaklar derin bir sessizlikle dolu,
Bir yaprak düşer hüzünle,
Kimi zaman rüzgarın fısıldadığı sırlarla.
Köşe başında bir çiçek açar,
Ama rengi solgun, zamanın izini taşır,
Gözlerimde kaybolmuş bir ışık,
Karanlıkta yankılanır, hayal gibi yaşar.
Bir köpek ulur uzaktan,
Kayıp ruhların yankısıdır bu,
Adımlarım yankılanır boşlukta,
Kaldırımlar, hatıralarla dolu, ama suskun.
Yıldızlar, birer birer silinir,
Gökyüzü, gecenin derinliğini taşır,
Ve ben, kaybolmuş bir hayal olarak,
Sessizce akşamın kollarında kaybolurum.
Bir su damlası düşer,
Sonsuzluğa açılan bir kapı gibi,
Dingin ama derin,
Yaşamın ve ölümün dansında kaybolmuş bir ritim.
Fuat SÜRMELİ