Çocukluğumda bir kovan gibi gördüm kendimi:Basit sıradan insanlar hayat üzerine bilgilerinin, düşüncelerinin balını Arılar gibi kovanıma taşır, sunabildikleri ne varsa ruhumu zenginleştirmek üzere getirip cömertçe sunardı.Bal her zaman temiz olmazdı. Hatta çoğu kez acı olurdu ama her bilgi yine de baldı.
Görüyorsunuz, yapayalnızım, hiç kimsem yok!
Susuyorum, susuyorum sonra birden yüreğimde bir şeyler kaynıyor, taşıyor... Taşlarla, ağaçlarla konuşacağım neredeyse...