Adliye Dili ve Edebiyatı
@FundaGibi
İlham aldığım kadar aforizma...
Duygum kadar deneme yazılarım...
Şu anda okuduğu kitap
Funda'dan...
"Biz, başkalarının günahlarını, hatalarını görürüz de, o günahların arkasındaki çaresizliği görmeyiz."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Funda'dan...
"Meğer insan, ancak kendi kalbinde yaşayanları öldürebilirmiş; dışarıdakiler zaten yabancıymış."
Funda'dan...
-İnceleme içi özgün düşünce-
"Zehra’nın kusursuz adaleti, babasının hatıra defterine çarpana kadar sürdü. Meğer en büyük adalet, bir insanın günahını tartarken arkasındaki çaresizliği de görebilmekmiş. Acımak, bir suçluyu affetmek değil; insanı insan yapan o sızıyı kalbinde duymakmış."
Funda'dan...
Acımak, aslında bize çok tanıdık bir insan kusurunu yüzümüze vuruyor: Peşin hükümlülük.
Zehra’yı okurken ilk başta ona kızıyoruz. "İnsan babasına karşı nasıl bu kadar taş kalpli olur?" diyoruz. Ama Reşat Nuri öyle dahi bir yazar ki, Zehra’nın çocukluk travmalarını önümüze serdiğinde ona hak vermeye başlıyoruz. Tam Zehra’nın tarafına geçmişken, bu sefer Mürşit Efendi'nin günlüğüyle bizi ters köşe yapıyor ve "Dur bakalım, madalyonun bir de diğer yüzü var" diyor.
İşin Özü: Roman, hayatın siyah ve beyazdan ibaret olmadığını, gri alanların ne kadar can yakıcı olabileceğini anlatıyor. Haklı olmakla, şefkatli olmak arasındaki o ince çizgiyi gösteriyor. Zehra kusursuz bir öğretmen olabilirdi ama "acımayı" öğrenene kadar eksik bir insandı. Kitap bittiğinde boğazınızda bir düğüm kalıyor ve ister istemez kendinize soruyorsunuz: "Ben hayatımda kimi, arkasındaki hikayeyi bilmeden yargıladım?"