Bundan sonra şöyle demektedir: "Eğer bu sözler seni tevarüs etmiş olduğun itikattan şüpheye düşürüyorsa bu kâfi derecede bir faydadır: Zira şüphe duymayan sorgulamaz, sorgulamayan görmez, görmeyen kişi ise kör ve şaşkın kalmaya mahkûmdur." Ardından şu beyti eklemektedir:
Gördüğüne tutun, işittiğini terk et.
Güneş varken Zühal’e ne hacet.