Furkan
@FurkanAtmaca
Şu anda okuduğu kitaplar
Düşünüyorum da dostum, herkes kendi çocukluğunu kendi çocuklarına yaşatıyordu sanki. Kırılması gereken şiddet yüklü bir zincir var hayatın içinde. Ebeveynlerimizin bize öğrettiği ne varsa onları doğru kabul ediyor, yaşımız kaç olursa olsun, doğru olarak onu kabul etmeye devam ediyoruz. Şiddeti sevgiyle bağdaştıran kadın, ölümüne dayak yemekle güzel sevmek arasındaki kocaman uçurumu incecik bir çizgi gibi algılayan kadın. Savunmasız kalan taraflarından girmişti insanların fikirleri. Namus denen kavrama takılan el âlem, her hareketinde kusur bulsa da ne yaşamasıyla ilgilenmiş ne ölmesiyle! Diğer insanların tek ilgilendiği, eziyeti kabul etmesi gerektiğiymiş. Oysa tüm insanlık tek bir mahallede yaşayan komşular kadar yakın temasta birbiriyle. Bana ne dediğimiz her ne varsa günün birinde bizi ilgilendirecek kadar kötü bir durumla yüz yüze gelmemize sebep oluyordu. Sokak çocuğunun üşüyen ayaklarıyla ilgilenmeyen ve sadece acımakla yetinip kendi hâline şükreden biri, yıllar sonra aynı çocuk tarafından gaspa uğrayabilir ama bir çocuğun okumasına, gelişmesine ve kendi hayatına kurmasına vesile olan biri, doktor olan çocuk tarafından da şifa bulabilirsin. Sahi, hayat ne garip!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Üzülme psikolog. Ben bunları yaşarken kimse üzülmedi. Sonrasında üzülmenin hiçbir faydası yok, inan bana. Bir masaldı, bir kâbustu, bir rüyaydı… Ne dersen de adına, geçti gitti!”
“Gördüğünde anlarsın psikolog. Yaşamaktan vazgeçtiği o kadar belli ki gözlerinde, yüzündeki çizgilerde. Ve o yüzden, sırf o yüzden hiçbir kurala, hiçbir düzene, hiçbir ortama, işleyen düzene uymaz ve saygı göstermez.”
Sonuçta her şey algı meselesi dostum. Sen neyi nasıl görmek istiyorsan öyle görürsün, beynin filtre eder ve önüne sunar. Sen de kabullenirsin. Her şey düşünceden ibaret.