"Yalnız kalmak, düpedüz bir başına olmak; pişman olacak hiçbir şeyinin olmaması, düşünüp duracağın tek bir meselenin bile kalmaması nasıl da hüzünlüdür, öğreneceksiniz. Çünkü yitirdiğiniz her şey yalnızca bir hiçtir. Kimsenin gözünde değeri yoktur. Hayalden başka bir şey değildir."
Neden en temiz kalpli insan bile karşısındakinden bir şey gizliyor? Konuştuklarımızın hor görülmediğini bildiğimiz anlarda bile neden kalbimizi olduğu gibi açamıyoruz? Neden herkes olduğundan daha sert görünmeye çalışıyor? Sanki duygularını açığa çıkarırsa küçük düşecekmiş gibi bir korkuyla yaşıyor!
Yanınızda, gerçek hayatta şuan o kadar mutluyum ki kendimi rüyada sanıyorum. Ah kıymetli Nastenka! Hayaller kurduğum gecelerin ardından uyanıp gerçek hayatla yüzleşmenin nasıl da korkunç olduğunu ah bir bilseniz!