İnsanlık varolduğundan beri çok az sevinmiştir ademoğlu; bir tek budur kardeşlerim, bizim ilk günahımız! İyisi mi sevinmeyi öğrenelim biz; en iyisi bu olur, başkalarına acı vermeyi ve acıları düşünmeyi unutmamız için. Bu yüzden yıkıyorum acı çekene yardım eden elimi, bu yüzden yıkıyorum gönlümü de. Çünkü acı çekerken gördüğümde acı çekeni, utandım kendimden onun adına ve ona yardım ettiğimde gururunu incittim fena halde. Büyük incelikler minnettar değil, kindar kılar insanı ve küçük bir iyilik unutulmadığında, dönüşüverir insanın içini kemiren bir kurda.