Tepemde bir göz, uyanık gece,
Bakıyor içime, sessizce, ince.
Ne Tanrı’ya benzer, ne de bir dile,
Sorgusuz izler beni derin bilmece.
Dallar mı onlar, yoksa karanlık?
Tutmuş kalbimi, boğuyor artık.
Bir yol yürüyorum, adı belirsiz,
Her adımımda bir çığlık sessiz.
Kök gibi sarar beni eski suçlar,
Geçmişin sesi kulakta uçar.
Beni ben yapan her neyse şimdi,
Kendime yabancı, kaybolmuş kimdi?
O göz, sanki her şeyin sahibi,
İzliyor, suskun, zamanın ta kendisi.
Kurtulmak istesem çekiyor geri,
Bir bilinmezliğin dipsiz zemini.
Kim çizdi bu resmi, kimdir fail?
Ben mi tutsaktım, yoksa resim mi dahil?
Bir çizgide kayboldum, gerçek nerede?
Cevap yok, sadece bakışlar içimde.
Ey göz, sen kimsin, neye hükmedersin?
İzledikçe beni, kendinle çürürsün.
Ben sustukça sen büyüyorsun ama,
Unutma: Bakan da bazen yanılgı kurbanı…